باز ، باران

و اینبار بدون حتّی ترانه ای

بی آنکه میلِ دورشدنی

درکوچه پا بگیرد ،

ناتوان از ردگیریِ دختری

آهوتر از خاطره .

باز هم باران و اینبار

نه با بوی بابونه و بهار و

نه حسرت سالهایی

که اوضاعم

بی ریخت تر از آینه و

اوقاتم

تلخ تر از قهوه ی از دهن افتاده   

گوشم ، بدهکار گرامافون و

 (( بوی موهات ، زیر بارون

      بوی گندم زار نمناک

      بوی سبزه زار خیس                   

      بوی خیس تن خاک ...... ))

حالا آتش بیارِ هیچ شومینه ای نیستم

اصلاً به من چه که دلگرمی  بدهم

بگذار همه مثّل ِ من ابری باشند

باز باران ، بی ترانه ........ !